Belajar dari mereka, walaupun mereka kekurangan ‘sesuatu’..

Alhamdulillah, bersyukur sangat-sangat. BIG (Bina Insan Guru) Fasa 2 untuk semester ini selesai. Keringat, fikiran, usaha, masa, wang ringgit dan segala-galanya dalam masa 3 minggu ini sangat berbaloi. BIG kali ini merupakan program khidmat masyarakat yang perlu kami laksanakan. Setelah survey serta perbincangan dengan ahli kelas, kami sepakat untuk berBIG di Rumah Anak Yatim Kompleks Penyayang Tun Dr Siti Hasmah di Jejawi Dalam, Perlis.

Lupakan tentang usaha atau prosedur kami BIG. What I want to say and share here is, what I learned from them. Yes, they’re orphans; some of them don’t have mother, father or maybe both. Kesemua 66 orang penghuni rumah anak yatim itu sangat ceria, cuba menghadiahkan kami senyuman, menyembunyikan kekosongan dalam hati.

Apa yang saya mampu buat sepanjang bersama mereka hanyalah menyantuni mereka, mengelakkan daripada menyakiti anak yatim selain menghulurkan tangan bukan sebagai fasilitator, tetapi sebagai seorang kakak, dalam sebuah keluarga. Mengapa? Jelas dalam mata mereka, yang mereka memerlukan seseorang untuk bercerita tentang apa mereka suka, apa mereka buat, apa mereka rasa, selain daripada mereka perlukan seseorang yang memberikan attention and love kepada mereka.

Dalam hati, terbit rasa syukur, kerana Allah masih meminjamkan kedua orang tua, iaitu mama dan ayah untuk ditaati, dihormati, dikasihi dan disayangi.

Walaupun baru pulang ke rumah pada minggu lepas, tapi sebak tetap datang, bila rindukan mama ayah siang tadi. Allahurabbi, jaga mereka. Engkaulah sebaik-baik Penjaga.